من اینجا بس دلم تنگ است !
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بیبرگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ؟ بسان رَهنوردانی که در افسانهها گویند
گرفته کولبارِ زاد ره بر دوش
فشرده چوبدست خیزران در مشت
گهی پر گوی و گه خاموش
در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند
ما هم راه خود را می کنیم آغاز

روزی ما دوباره کبوتر هایمان را پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت .
روزی که کمترین سرود
بوسه است
و هر انسان
برای هر انسان
برادری است
روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند
قفل
افسانه ای ست
وقلب
برای زندگی بس است ...

احمد شاملو

من صادقانه روز تولدم بغض می کنم وقتی تو این چنین کودکانه شاد و ...... یکی تو این روزه و یکی هم لحظه تحویل سال نو ، حس غریبی میکنه آدمی نگاهی به گذ

عاشقماهل همین کوچه ی بن بست کناری که تو از پنجره اش پای به قلب منِ دیوانه نهادیتو کجا؟ کوچه کجا؟ پنجره ی باز کجا؟ من کجا؟ عشق کجا؟ طاقتِ آغاز کجا؟ تو

تو آن یک نفری که من سال ها از بودنش می گویم
یک نفر بود ...
تو همانی !
آن ...

شب ، سکوت ، کویر ...
استاد شجریان ...

من تو را با تمام وجودم از بر کرده ام

صفحه ای هستی در روبروی چشمانم که هر روز آنرا، تو را میخوانمت

چقدر دلم میخواهد؛

از اول دوستت داشته باشم !

و دوباره از اول ..

آخر میدانی ؛

به قول مادربزرگ

همه چیز،

فقط اولش خوب است

کاااش بودی , آنچنان که هستی...

مهم نیست پلها را ،

از کدام سویِ رودِ بزرگ بنا میکنند

ما به آب خواهیم زد!

ما،

از پردههایِ تو در تویِ این تقدیرِ مزخرف،

عبور خواهیم کرد!

علی صالحی